Φθίνοντα ορεινά χωριά. Είμαστε όλοι Τζέμι Μπάτον…

Ένα κείμενο για την σχέση των γεννημένων σε ορεινά χωριά πριν το 1970, με τον τόπο καταγωγής τους[1].  Για όσους διασχίσανε πολλούς αιώνες σε λίγες δεκαετίες και βρίσκονται σήμερα μετέωροι. Ανάλογες καταστάσεις υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα σε ορεινά χωριά που χαρακτηρίζονται από  πολύ περιορισμένες παραγωγικές δραστηριότητες. Υπάρχει άραγε κάποια προοπτική για αυτά τα χωριά […]

Όνειρο καλοκαιρινής νυκτός

Το σκωπτικό αυτό κείμενο περιγράφει μια φανταστική εικόνα στο Λευκοχώρι Αρκαδίας. Γράφτηκε μετά από ένα όνειρο όπου είδα πολύ κόσμο στην δημοσιά του χωριού. Το προηγούμενο βράδυ, κάποιοι στον πλάτανο συζητούσαν για τις δυνατότητες ανάπτυξης του τουρισμού στο χωριό. Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν έρημο δρόμο τον χειμώνα, που έχει κόσμο και μερικά κατοικήσιμα σπίτια […]

Γιούκος

Μπορεί στο χωριό οι περισσότεροι να ήταν μαστόροι, αλλά ήταν χτίστες. Μαραγκοί δεν υπήρχαν. Έπρεπε να έρθουν από διπλανά χωριά. Ο πατέρας μου έλεγε πάντα ότι το σπίτι το έφτιαξε με δική του δουλειά και βοήθεια από άλλους, κάνοντας ανταλλαγές σε μεροκάματα. Μόνο τον μαραγκό είχε πληρώσει. Ντουλάπες δεν είχανε τα περισσότερα σπίτια. Ούτε οι […]

Κοινότητα … εκείνο εκεί το μπαρ που ξενυχτάει

Μετά την εφαρμογή του Σχεδίου Καποδίστριας και στην συνέχεια του Σχεδίου Καλλικράτη, οπότε η αυτοδιοίκηση του χωριού εξαερώθηκε, έμεινε το κτήριο της κοινότητας χωρίς χρήση. Ο γραμματέας μεταφέρθηκε στα Λαγκάδια και στην συνέχεια το κέντρο των υπηρεσιών του δήμου βρέθηκε στην Δημητσάνα. Μετατράπηκε λοιπόν το κτήριο της Κοινότητας σε χώρο για τους νέους. Λειτουργεί εδώ […]

Το μουστάκι του γεροσκουφά

Το αρειμάνιο μουστάκι του γεροσκουφά δεσπόζει στην αφίσα για την 49η «Γιορτή των γερόντων». Ανάμεσα σε άλλους γέροντες, κοιτάζει αγέρωχος  τον φακό του  Μιχάλη που αποθανατίζει το πρώτο γλέντι των γερόντων.  Πρώτος αυτός, ταπεινός και περήφανος μαζί, στο κέντρο πάντα του τραπεζιού, σε όλα τα επόμενα γλέντια, τα πρώτα χρόνια που όλοι μαζί τραγουδάνε κλέφτικα […]