ΑΠΕ: Να ξεφύγουμε από τον διχασμό με παραγωγική ανασυγκρότηση

Ένας μεγάλος διχασμός σοβεί στην Ελληνική κοινωνία, αν και δεν εμπλέκεται σε αυτόν η μεγάλη πλειοψηφία των γενικώς αδιάφορων πολιτών. Πρόκειται για το ζήτημα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) και ειδικά με τον τρόπο που αυτές αναπτύσσονται στην Ελλάδα. Από την μία πλευρά η πολιτική ηγεσία του τόπου σε όλα σχεδόν τα κόμματα, εκτός ίσως από το ΚΚΕ που προβάλλει άλλα ζητήματα, ο χώρος των Μ.Μ.Ε. και των μεγάλων κατασκευαστικών εταιρειών που είναι αναφανδόν υπέρ της τοποθέτησης μεγάλων αιολικών σε βουνά και νησίδες και από την άλλη οι τοπικές κοινωνίες και λίγοι διανοούμενοι που αντιλαμβάνονται την καταστροφή που θα επέλθει για το τοπίο, την βιοποικιλότητα αλλά και την εικόνα της υπαίθρου.

 Καθώς το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής προβάλλεται ως υπερεπείγον έχει δοθεί γη και ύδωρ στις εταιρείες που τοποθετούν αιολικά και φωτοβολταϊκά. Στην πραγματικότητα το κράτος δεν έχει κανέναν σχεδιασμό και έχει αφήσει τα πράγματα στην ιδιωτική πρωτοβουλία την οποία έχει διευκολύνει με την δυνατότητα να τοποθετεί ευκολότερα μικρότερες μονάδες υπό το πρόσχημα ότι θα μπορούσε να συμβεί αυτό και από δήμους ή ενώσεις παραγωγών. Οι εταιρείες όμως κατακερματίζουν και παρουσιάζουν, ως ανεξάρτητες, διαφορετικές άδειες εκμετάλλευσης του αέρα και του ηλίου με αποτέλεσμα οι αιτήσεις για αδειοδοτήσεις να έχουν φτάσει να ξεπερνάνε ακόμα και τις ανάγκες της χώρας σε ενέργεια. Η ονομαστικά παραγόμενη ενέργεια ξεπερνάει βέβαια κατά πολύ και το ποσοστό που αναλογεί στις ΑΠΕ για να επιτυγχάνεται σταθερότητα στο σύστημα διανομής ηλεκτρικής ενέργειας, το οποίο δεν μπορεί να είναι έρμαιο του Θεού Αιόλου.

Το ελληνικό κράτος ανακοίνωσε πρόσφατα την μετατροπή του νέου θερμοηλετρικού εργοστασίου της Πτολεμαϊδας, το οποίο προοριζόταν να λειτουργεί με λιγνίτη σε θερμοηλεκτρικό που θα λειτουργεί με εισαγόμενο φυσικό αέριο. Η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν επεδίωξε να παρατείνει τη λειτουργία του λιγνίτη παίρνοντας κάποια εξαίρεση χρονική και φυσικά το κόστος λόγω της παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα είναι μεγάλο. Όπως μεγάλη όμως είναι και η διεθνής υποκρισία γιατί και το φυσικό αέριο παράγει διοξείδιο του άνθρακα. Έτσι ο πρωθυπουργός, που και να ήθελε δεν θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά, προτίμησε να εμφανίζεται ως ο πράσινος πρωθυπουργός που θα τελειώσει πρώτος την παραγωγή ενέργειας από λιγνίτη. Από την άλλη όμως έχει κάνει τα πάντα με τους δύο υπουργούς περιβάλλοντος και τους συμβούλους για να συνεχιστεί η τοποθέτηση αιολικών σε τόπους Natura και σε ιστορικά τοπία και εκτεταμένων φωτοβολταϊκών σε γη υψηλής γεωργικής παραγωγικότητας.

Προφανώς, εκτός από τις ισχυρές τοπικές αντιδράσεις που εντείνονται όλο και περισσότερο, υπάρχουν κάποια ζητήματα τα οποία δεν μπορεί να ξεπεράσει η κυβέρνηση. Έτσι στην περίπτωση των νησίδων του Ν.Α. Αιγαίου, τα οποία θεωρούνται από την επιστημονική κοινότητα ως στα γκαλαπάγκος της Μεσογείου, απορρίφθηκαν οι Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων καθώς η χώρα θα βρισκόταν υπόλογη για την εξαφάνιση δύο παγκοσμίως απειλούμενων ειδών. Δεν συνέβη όμως το ίδιο με την περίπτωση του Νυμφαίου. Παρά τις δυναμικές αντιδράσεις των πολιτών, παρά την αντίδραση και του Γιάννη Μπουτάρη που προέρχεται από αυτό το χωριό, οι μπουλντόζες προχωρούν. Ο Γιάννης Μπουτάρης είναι ένα παράδειγμα ενός ανθρώπου που συναίνεσε σε όλες αυτές τις πολιτικές αλλά ξαφνικά αντιλαμβάνεται ότι τα αιολικά δεν συνάδουν με το φυσικό περιβάλλον του Βιτσίου, την ιστορία αυτού του τόπου και την εικόνα που ήθελε να δώσει στον τόπο καταγωγής του. Είναι αυτό που παθαίνουν όλοι που αβασάνιστα θεωρούν οποιαδήποτε αντίδραση πώς τοπικιστική και την απαξιώνουν λέγοντας ότι βρίσκεται στη λογική του “ όχι στην δική μου αυλή”.

Τελευταία πολλοί έχουν αρχίσει να αμφιβάλλουν για το ποια θα είναι η εικόνα της χώρας και ποιά θα είναι η επίπτωση στον τουρισμό και στην διατροφική αυτάρκεια. Καθώς η τεχνολογία προχωράει έχουν εμφανιστεί οι πρώτες προθέσεις για τοποθέτηση πλωτών αιολικών. Αυτά, αν δεν χωροθετηθούν σε θαλάσσια Natura, μπορούν να τοποθετηθούν χωρίς αντιδράσεις και προφανώς θα έχουν πολύ μικρότερες επιπτώσεις. Είναι ένα ζήτημα όμως που αντιμετωπίζεται εχθρικά από τις εταιρείες και τους διάφορους συμβούλους και μελετητές καθώς έχει παγιωθεί ένα σύστημα προώθησης των μεγάλων αιολικών και των εκτεταμένων φωτοβολταϊκών που παράγονται σε χώρες της Βόρειας Ευρώπης.

Αν η χώρα έμπαινε σε μία άλλη διαδικασία, παραγωγής στην Ελλάδα μικρών αιολικών κάθετου άξονα που μπορούν να μπουν σχεδόν παντού ακόμα και κατά μήκος όλου του οδικού δικτύου, τοποθέτησης πλωτών αιολικών και τοποθέτησης ηλιακών συλλεκτών τον αστικό χώρο και σε όλα τα κτίρια θα μπορούσε να διαμορφώσει μία άλλη πολιτική πραγματικών φιλικών στο περιβάλλον ΑΠΕ. Αν μάλιστα ενίσχυε τις ελληνικές startup εταιρείες που παράγουν αυτά τα συστήματα, όπως παραδείγματος χάρη τα εύκαμπτα οργανικά φωτοβολταϊκά θα έδινε μία ώθηση και στην ελληνική βιομηχανία. Αν πραγματικά ενδιαφέρεται η κυβέρνηση μπορεί να σχεδιάσει και να κινητοποιήσει δυνάμεις για την ενεργειακή και παραγωγική ανασυγκρότηση.

Αντί για αυτό, δυστυχώς, βλέπουμε να εξελίσσεται η σύγκρουση με τις τοπικές κοινωνίες. Το παράδειγμα της Χερσονήσου του Μαλέα, όλης δηλαδή της έκτασης νοτίως της Μονεμβασιάς είναι χαρακτηριστικό. Η εταιρεία ΕΛΑΚΤΟΡ και κάποιες ελεγχόμενες από αυτήν ή κρυφά παρουσιαζόμενες ως διαφορετικές εταιρείες σκοπεύει να τοποθετήσει ανεμογεννήτριες σε όλο το μήκος της Χερσονήσου, περιοχή με μεγάλη σημασία για την βιοποικιλότητα και με υπέροχο τοπίο που θα καταστραφεί. Οι μελέτες που παρουσιάστηκαν ήταν αντίγραφα άλλων και κενές περιεχομένου, ενώ η δημόσια διαβούλευση δεν λειτούργησε με διάφορα προσχήματα. Ο ελληνικός κατασκευαστικός τομέας που ήταν μέχρι σήμερα κρατικοδίαιτος εμφανίζεται ως ανεξάρτητος παραγωγός με εγγυημένη βέβαια την υψηλή τιμή της ενέργειας που θα παράγει. Ο πρωθυπουργός θα πρέπει να σκεφτεί ότι τον ορισμό της έννοιας “διαπλοκή” την είχε δώσει ο πατέρας του και να δώσει άλλες κατευθύνσεις στην πολιτική της ενέργειας.

Δημήτρης Γ. Μπούσμπουρας

Μια σκέψη σχετικά μέ το “ΑΠΕ: Να ξεφύγουμε από τον διχασμό με παραγωγική ανασυγκρότηση

  1. […] Αν μας ενδιέφερε πραγματικά η διατήρηση της βιοποικιλότητας θα απαγορεύονταν οι μεγάλης έκτασης εγκαταστάσεις φωτοβολταϊκών στου τόπους Natura και σε ακτίνα 1 χλμ από αυτές. Θα σχεδιάζαμε και θα χωροθετούσαμε διαφορετικά. […]

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.