Τι είναι η πατρίδα μου

Στον Ιωάννη Πολέμη

Τα παιδιά που μιλάνε αγγλικά

 που μιλάνε γερμανικά

 που δεν ξέρουν τι θα πει νόστος

 που δεν ξέρουν τι θα πει αγλάισμα

Τα κορίτσια των 18 χρόνων

 που βάζουνε κοκκινάδια 

και φοράνε τακούνια δώδεκα πόντων

Οι ποιητές που γράφουν σκοτεινά

 και μυρίζουν ουίσκι

 που κοροϊδεύουν τη λέξη ηλιοπότης 

και την λέξη ακριδοκτόνος

Οι κορυφές των λόφων στα νησιά

 και οι κορυφές των βουνών 

 με αιολικά που τα βλέπεις από μίλια μακριά

Οι δρόμοι που κατεβαίνουν σε κάθε ακρογιάλι

 και κάθε ακρογιάλι με φώτα, με τσιμέντα, με θόρυβο

 χωρίς θέση για τις φώκιες

 μόνο με ανθρώπινη σάρκα

 που πίνει, που αλείφεται με κρέμες 

για τις υπεριώδεις ακτίνες

Δεν υπάρχει ήλιος

μόνο μία πυρακτωμένη μάζα στον ουρανό

Τα σπίτια των παλιών καπεταναίων

 όπου κατοικούνε οι μόδιστροι

Το άσπρο ξωκλήσι στο γαλάζιο πέλαγος

 που έγινε φόντο στους γάμους πλούσιων κινέζων

Και η σαύρα, που ζεσταίνεται στον ήλιο

στην μάντρα με τις φραγκοσυκιές 

που ‘ναι μόνο ένα στοιχείο

για τις λίστες των ερπετολόγων. 

Κανέλλος Κουτσομύλης