Ως στρουθίον μονάζον επί δώματος

Η τηλεόραση παίζει στην διαπασών

ένα καθυστερημένο απόδειπνο.

«Κύριε ελέησόν με τον αμαρτωλό»

Πριν δύο μέρες μία γριά ενενήντα χρονών

στα σκαλοπάτια, έξω από το προσφυγικό σπίτι

π’ ακουμπάει στο κάστρο, 

κάπνιζε και μέτραγε τις μέρες της. 

Να έχει άραγε βαρηκοΐα

ή με την ένταση

ξορκίζει την μοναξιά;

«Κύριε, ἡ κραυγή μου πρὸς σὲ ἐλθέτω».

«ἀπὸ φωνῆς τοῦ στεναγμοῦ μου

ἐκολλήθη τὸ ὀστοῦν μου τῇ σαρκί μου.

ὡμοιώθην πελεκᾶνι ἐρημικῷ,

ἐγενήθην ὡσεὶ νυκτικόραξ ἐν οἰκοπέδῳ,

ἠγρύπνησα καὶ ἐγενόμην ὡς στρουθίον μονάζον ἐπὶ δώματος»

«αἱ ἡμέραι μου ὡσεὶ σκιὰ ἐκλίθησαν,

κἀγὼ ὡσεὶ χόρτος ἐξηράνθην»

Κανέλλος Κουτσομύλης

Φωτογραφία: Σπίτι της Λέσβου. Πίνακας του Στρατή Αξιώτη (1945)