Πρέπει να μιλήσουμε για τις πακιστανικές συμμορίες

Εισαγωγικό σημείωμα: Το φαινόμενο “muslim grooming gangs” έχει λάβει χαρακτήρα πανδημίας στο Ην. Βασίλειο. Κοινό χαρακτηριστικό είναι η απροθυμία της Αστυνομίας, των κοινωνικών υπηρεσιών, των εκπαιδευτικών και γενικότερα της δημόσιας διοίκησης να μιλήσουν δημόσια, να διερευνήσουν τις καταγγελίες και να στείλουν τους υπευθύνους στα δικαστήρια. Οι υποθέσεις κουκουλώνονταν και τα θύματα λοιδορούνταν και ταπεινώνονταν. Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν σχετικά με την εθνοθρησκευτική σύνθεση των συμμοριών αυτών, συνήθως αποτελούμενες από άνδρες πακιστανικής καταγωγής, ωστόσο ο Ο’Νήλ στο παρακάτω άρθρο χτυπάει την πραγματική καρδιά του προβλήματος: τη χυδαία και ρατσιστική αντίληψη που έχουν οι ξιπασμένες, κοσμοπολίτικες ελίτ (οχυρωμένες πίσω από τα φληναφήματα της “πολιτικής ορθότητας”) για τις μεσαίες και εργατικές τάξεις της χώρας τους!

Η πολιτισμική αυτή υποβάθμιση δεν είναι αποκλειστικά βρετανικό φαινόμενο αλλά λίγο-πολύ έχει δώσει μεταστάσεις σε όλον τον δυτικό κόσμο. Στις ΗΠΑ, η “δημοκρατική” Χίλαρυ Κλίντον το 2016 αποκαλούσε τους ψηφοφόρους του Τραμπ “αξιοθρήνητους” (deplorables) ενώ ο Γάλλος “σοσιαλιστής” Φρανσουά Ολάντ χαρακτήριζε “ξεδοντιάρηδες” τους εργάτες και τους χαμηλόμισθους υπαλλήλους που διεκδικούσαν σεβασμό και καλύτερες αμοιβές. Αφετηρία αυτού του απροκάλυπτου ρατσισμού είναι η “σιωπηλή αποεθνικοποίηση” των ελίτ, όπως τη χαρακτηρίζει ο Καναδός κοινωνιολόγος Mathieu Bock-Côté. Για τo φαινόμενο αυτό, την ύποπτη στάση των ΜΜΕ και των παντός είδους “διανοούμενων”, την εργαλιακή χρήση της πολιτικής ορθότητας και την απέραντη υποκρισία των ελίτ που μιλάνε για “πολυπολιτισμό” ενώ προηγουμένως έχουν εξασφαλίσει ότι οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα έρχονται όσο το δυνατόν λιγότερο σε επαφή με τους μετανάστες, αναλύει διεξοδικά ο Κριστόφ Γκιλλουΐ στο κεφάλαιο “το όπλο της πολιτισμικής υποβάθμισης” στο βιβλίο του “No Society: το τέλος της μεσαίας τάξης στη Δύση” (εναλλακτικές εκδόσεις, 2019).

Η επισήμανση με έντονα (bold) γράμματα στη μετάφραση είναι δική μου. Ζητώ συγνώμη για όποια λάθη ή αστοχίες.

Χρήστος Δαγρές

…………………………….

Πρέπει να μιλήσουμε για τις πακιστανικές συμμορίες

του Brendan O’Neill.

Δημοσιεύτηκε στο “Spiked” την 15η Ιανουαρίου 2020

Αυτή την εβδομάδα, διαπιστώσαμε ποιο είναι το πραγματικό αντίτιμο που πληρώνουμε για την πολιτική ορθότητα. Η πολιτική ορθότητα δεν είναι απλώς ενοχλητική ή ανόητη. Δεν είναι απλώς πολιτικά “συνειδητοποιημένοι” φοιτητές που απαγορεύουν τα σομπρέρο [1] ή σχολεία που ενοχλούνται από το τραγούδι «Baa Baa Black Sheep»[2] (2). Η Πολιτική Ορθότητα καταστρέφει ζωές.                                

Η επίσημη έκθεση για τις αστυνομικές και δημοτικές αστοχίες στο Μάντσεστερ διαπίστωσε ότι οι συμμορίες, αποτελούμενες κυρίως από πακιστανούς, αφέθηκαν ανενόχλητες να κακοποιήσουν έως και 57 κορίτσια αφού οι επικεφαλής αστυνομικοί και οι τοπικοί αξιωματούχοι έκαναν τα στραβά μάτια για αυτή την οικτρή και απάνθρωπη συμπεριφορά. Γιατί το έκαναν; Εν μέρει από τον φόβο μήπως δυναμιτίσουν φυλετικές εντάσεις. Εν μέρει επειδή ανησυχούσαν ότι στρέφοντας την προσοχή στην ασέλγεια[3] (3) και την εκμετάλλευση που υπέστησαν κυρίως λευκά κορίτσια της εργατικής τάξης από ασιάτες μπορεί αυτό να «υποκινήσει φυλετικό μίσος» και να βλάψει τις πολυπολιτισμικές σχέσεις.

Ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομα τους: θυσίασαν τα κορίτσια αυτά στο βωμό της πολιτικής ορθότητας. Θεώρησαν ότι η διάσωση του ιδεολογήματος της πολυπολιτισμικότητας ήταν πιο σημαντική από την προστασία των κοριτσιών από την κακοποίηση.

Η έκθεση της ανεξάρτητης επιτροπής που διερεύνησε τα περιστατικά ασέλγειας και κακοποίησης στο Μάντσεστερ στα μέσα της δεκαετίας του 2000 δημοσιεύθηκε χθες και αποτελεί ένα ζοφερό ανάγνωσμα. Αποκαλύπτει ότι υπήρξαν έως και 57 θύματα, κυρίως λευκά κορίτσια ηλικίας 12 έως 16 ετών, και 97 πιθανοί δράστες, κυρίως άντρες «ασιατικής καταγωγής». Η έρευνα τεκμηρίωσε, μέσα από τα αποδεικτικά στοιχεία που συγκέντρωσε, ότι ορισμένα από τα δίκτυα κακοποίησης αποτελούνται κυρίως από Πακιστανούς. Δηλαδή, όπως και στο Rotherham, στο Telford και σε άλλα μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου, αυτή ήταν μια ακόμη περίπτωση ενός φαινομένου που συχνά αναφέρεται ως μουσουλμανική συμμορία με σκοπό την ασέλγεια.

Τα κορίτσια έγιναν στόχος ασελγών πράξεων, σεξουαλικής κακοποίησης, εξαναγκασμού στη χρήση ναρκωτικών και βιασμού. Υπέστησαν, σύμφωνα με την έκθεση, «την πιο βαθιά κακοποίηση και εκμετάλλευση». Αλλά ελάχιστα έγιναν για να τα βοηθήσουν. Οι δράστες δεν προσήχθησαν στη δικαιοσύνη. Και αυτή η καταστροφική αποτυχία τροφοδοτήθηκε εν μέρει από αυτό που χαρακτηρίζει η έκθεση ως ανησυχίες της Αστυνομίας του Μάντσεστερ για τα «ευαίσθητα ζητήματα της κοινότητας». Όπως το συνοψίζει ένα άρθρο, η αστυνομία «δεν ήθελε να εμφανιστεί ότι στοχοποιεί μια μειονοτική ομάδα». Ως αποτέλεσμα αυτής της ορθοπολιτικής δειλιάς, αυτής της παράλογης πολυπολιτισμικής ευαισθησίας, η κακοποίηση συνεχίστηκε.

Η έκθεση επικεντρώνεται στην τραγική περίπτωση της Victoria Agoglia, μιας 15χρονης κοπέλας υπό την προστασία των κοινωνικών υπηρεσιών του Μάντσεστερ, η οποία έχασε τη ζωή της από υπερβολική δόση ηρωίνης το 2003. Οι κοινωνικές υπηρεσίες γνώριζαν ότι η Victoria ήταν θύμα εκμετάλλευσης. Ωθούνταν στην ενδοφλέβια ηρωίνη από τις συμμορίες που την χρησιμοποιούσαν και την κακοποιούσαν. Είχε καταγγείλει ότι βιάστηκε. Σκανδαλωδώς όμως, ελάχιστα έγιναν για να την βοηθήσουν. Μετά το θάνατό της δε, ο ιατροδικαστής δήλωσε ότι ήταν γνωστό ότι «παρείχε σεξουαλικές χάρες» – μια αηδιαστική φράση για να περιγράψει τη σεξουαλική κακοποίηση ενός ανήλικου κοριτσιού από πολύ μεγαλύτερους της άνδρες. Όπως επισημαίνει η έκθεση της ανεξάρτητης επιτροπής, μια τέτοια άποψη για τη Victoria και την τραγική της μοίρα «υποβαθμίζει καίρια τον εξαναγκασμό και τον έλεγχο» και τον «βασανισμό» που υπέστη.

Σκεφτείτε το λίγο: ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία η καταγγελία μιας γυναίκας της μεσαίας τάξης για ένα σεξιστικό αστείο που άκουσε ή για κάποιο χέρι που στάθηκε για λίγο στο γόνατό της γίνεται ένα τεράστιο σκάνδαλο και ίσως να κυριαρχήσει στην ειδησεογραφία. Αλλά όμως κάποιο ευάλωτο κορίτσι της εργατικής τάξης μπορεί να βιώνει μια φρικτή, πραγματική κακοποίηση και ο ιατροδικαστής, επηρεασμένος από την άποψη των κοινωνικών υπηρεσιών, να το περιγράφει ως «σεξουαλικές χάρες».

Η αστυνομία του Μάντσεστερ ξεκίνησε την επιχείρηση Augusta μετά το θάνατο της Victoria. Εντοπίστηκαν 57 θύματα και 97 πιθανοί δράστες. Ωστόσο, σχεδόν κανένας από αυτούς τους ανθρώπους δεν προσήχθη στη δικαιοσύνη και οι «δραστηριότητές τους δεν διαταράχθηκαν», όπως αναφέρει η έκθεση. Δηλαδή συνέχισαν την κακοποίηση. Η επιχείρηση Augusta ολοκληρώθηκε νωρίς και οι πόροι χρησιμοποιήθηκαν σε άλλα, λιγότερο «ευαίσθητα» εγκλήματα. Όπως αναφέρεται στην έκθεση, «Οι αρχές γνώριζαν ότι πολλές κοπέλες υποβάλλονταν στην πιο βαθιά κακοποίηση και εκμετάλλευση, αλλά δεν τις προστάτευσαν από τους δράστες».

Πρόκειται για σκάνδαλο επικών διαστάσεων. Οι ίδιες οι υπηρεσίες που είναι επιφορτισμένες με τη φροντίδα των νέων που διατρέχουν κίνδυνο κακοποίησης απέτυχαν να κάνουν το καθήκον τους. Και δεν κατάφεραν να κάνουν το καθήκον τους επειδή δεν ήθελαν να ταράξουν τα νερά της κοινότητας. Επειδή πίστευαν, όπως κάνουν τόσο συχνά οι ελίτ, ότι οι μέσοι Βρετανοί αποτελούν μια εξαχρειωμένη και ρατσιστική μάζα και ότι αν ακούσουμε για μια συμμορία σεξουαλικής κακοποίησης από ασιάτες, θα τρελαθούμε. Άφησαν τα ιδεολογήματα τους – τη δέσμευσή τους στην πολιτική ορθότητα και την πολυπολιτισμική λογοκρισία – να τους αποσπάσουν από το έργο της προστασίας των κοριτσιών από την «πιο βαθιά κακοποίηση και εκμετάλλευση».

Η σιωπή γύρω από τις συμμορίες αυτές, αποτελούμενες κυρίως από μουσουλμάνους που κακοποιούν κυρίως λευκά κορίτσια της εργατικής τάξης, έχει κρατήσει αρκετά. Χρειάζεται να κάνουμε μια σοβαρή συζήτηση γι ‘αυτό το φαινόμενο.

Και όμως είναι δύσκολο ακόμη και να το συζητήσουμε. Όσοι μιλάνε γι’ αυτό χαρακτηρίζονται ρατσιστές. Είσαι «Ισλαμοφοβικός» αν μιλάς για την καταγωγή της πλειοψηφίας αυτών των ανδρών. Η Sarah Champion εκδιώχθηκε από το σκιώδες υπουργικό συμβούλιο των Εργατικών[4] επειδή τόλμησε να γράψει για συμμορίες Πακιστανών που κακοποιούν κορίτσια στο Rotherham, την εκλογική της περιφέρεια. Οι “Corbynistas[5] και διάφορες μουσουλμανικές ομάδες την κατηγόρησαν για ρατσισμό.

Αυτή η απροθυμία να μιλήσουμε για, πόσω μάλλον να πάρουμε στα σοβαρά, την κακοποίηση εκατοντάδων λευκών κοριτσιών της εργατικής τάξης σε όλη τη χώρα αποδεικνύεται επίσης από τις αντιδράσεις στο σκάνδαλο του Μάντσεστερ. Όπως επισημαίνουν ορισμένοι, πολλές από τις εφημερίδες σήμερα δεν παρουσιάζουν αυτή την ιστορία με τον τρόπο που θα αναμέναμε από αυτές, δεδομένου ότι πρόκειται για τεράστιο κοινωνικό και πολιτικό σκάνδαλο. Επιπλέον, οι φεμινίστριες, οι λεγόμενοι προοδευτικοί και οι δήθεν υποστηρικτές της εργατικής τάξης αριστεροί σιωπούν για το όλο θέμα.

Δεν υπάρχουν hashtags. Δεν εκδηλώνεται αλληλεγγύη με τα διάφορα #MeToo για αυτά τα κακοποιημένα κορίτσια. Δεν εκφράζεται ανησυχία από την αριστερά. Απλά επαίσχυντη, δειλή σιωπή. «Κάντε το να εξαφανιστεί», είναι η στάση αυτών των ανθρώπων. Πράγματι, αυτήν την εβδομάδα είχαμε το πραγματικά τραγελαφικό θέαμα οι αριστερούληδες να εκφράζουν μεγαλύτερη ανησυχία για μια δούκισσα, την Meghan Markle, παρά για 57 κορίτσια της εργατικής τάξης που υπέστησαν «βαθιά κακοποίηση«. Έχουν ρίξει περισσότερα δάκρυα για μερικούς αγενείς τίτλους για την οδυνηρά προνομιούχα Δούκισσα του Σάσεξ από ό,τι για την αποκάλυψη ότι κορίτσια της εργατικής τάξης ταπεινώθηκαν με τον πιο απαίσιο τρόπο, επειδή οι αρχές δεν μπήκαν στον κόπο να τα βοηθήσουν.

Χθες όλη την ημέρα, οι αερολογούντες διανοούμενοι[6] φλυαρούσαν για το «λευκό προνόμιο», αγνοώντας τις αναφορές στην κακοποίηση λευκών, κυρίως φτωχών κοριτσιών στο Μάντσεστερ. Η γνωστική τους παραφωνία είναι απόλυτη: «Όλοι οι λευκοί έχουν προνόμιο», φωνάζουν, ενώ η έκθεση της επιτροπής αποκαλύπτει την κακοποίηση και τον βιασμό λευκών κοριτσιών από συμμορίες κυρίως Πακιστανών.

Πρέπει όμως να μιλήσουμε γι’ αυτό. Πρέπει να μιλήσουμε για το πόσο η επαίσχυντη απροθυμία της επίσημης κυβέρνησης να διερευνήσει τέτοιου είδους υποθέσεις επέτρεψε τη συνέχιση της κακοποίησης. Πρέπει να μιλήσουμε για το πώς η σιωπή της πολιτιστικής ελίτ σχετικά με αυτά τα εγκλήματα αμαυρώνει έτι περαιτέρω τα θύματα, αντιμετωπίζοντάς τα σαν να μην αξίζουν τη δημόσια συμπάθεια. Πρέπει να μιλήσουμε για το πώς η υποτίμηση των λευκών κοινοτήτων της εργατικής τάξης από τις νέες ελίτ, ως καθυστερημένες και ανόητες και περιθωριακές, μπορεί κάλλιστα να φουντώνει την άποψη που έχουν κάποιοι για αυτές τις κοινότητες ως ασήμαντες, ως άξιες κακοποίησης. Και πρέπει να μιλήσουμε για το πώς το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητας, η απροθυμία της πολιτικής ορθότητας να δει κατάματα τις κοινωνικές εντάσεις και τις διαιρέσεις, βλάπτει τη χώρα.

Αν δεν μιλήσουμε γι’ αυτό, τα ακροδεξιά στοιχεία θα συνεχίσουν να αποκομίζουν οφέλη από αυτό το ζήτημα, τα κορίτσια θα συνεχίσουν να κακοποιούνται και ο διχασμός της κοινωνίας δεν θα αντιμετωπιστεί ποτέ. Μόνο η ειλικρίνεια και η αποφασιστικότητα μπορούν να σταματήσουν αυτά τα πράγματα από το να συμβούν ξανά.

 

Ο Brendan O’Neill είναι ο αρχισυντάκτης του Spiked και ο παρουσιαστής των podcast του Spiked, “The Brendan O’Neill Show” (εδώ).

Σημειώσεις από τη μετάφραση

[1] Εκπρόσωποι φοιτητικού συλλόγου βρετανικού πανεπιστημίου απαγόρευσαν σε υπαλλήλους τεξανο-μεξικάνικου εστιατορίου να δώσουν διαφημιστικά σομπρέρο σε φοιτητές επειδή τα θεώρησαν … “ρατσιστικά” και “στερεοτυπικά”.

www.theguardian.com/world/2015/sep/29/uea-student-union-bans-racist-sombreros

[2] Σχολεία στην Οξφόρδη και τη Μελβούρνη απαγόρευσαν ένα παραδοσιακό αγγλικό νανούρισμα ή άλλαξαν τους στίχους του, επειδή έκριναν ότι ήταν … “ρατσιστικοί”. Φυσικά, τίποτε το ρατσιστικό δεν υποκρύπτεται στους στίχους όπως μπορεί να καταλάβει ο οποιοσδήποτε, εκτός των φανατικών, φυσικά.

https://www.thetimes.co.uk/article/should-black-sheep-be-barred-from-the-nursery-t2vwrdmn8r7

[3] Grooming: Κατά λέξη σημαίνει “καλλωπίζω”, “περιποιούμαι” όμως τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται για να περιγράψει την προσέγγιση που επιχειρούν οι παιδεραστές στα θύματα τους για να τα προετοιμάσουν για τις ασελγείς πράξεις που σχεδιάζουν. Αν και έχει σαφώς αρνητική χροιά, όπως σχολιάζει ένας αναγνώστης κάτω από τη δημοσίευση στο “Spiked” επισημαίνει ότι τείνει να χρησιμοποιείται ως ευφημισμός αντί γι’αυτό που πραγματικά είναι: Βιασμός! Είναι κι αυτό ακόμη ένα δείγμα της οργουελιανής νεογλώσσας που μας επιβάλει η Πολιτική Ορθότητα.

Στο κείμενο μεταφράζω τη λέξη ως “ασέλγεια / ασελγώ”.

[4] H Sarah Champion ήταν υπεύθυνη για ζητήματα που αφορούν τις γυναίκες και την ισότητα ευκαιριών στη σκιώδη κυβέρνηση Κόρμπυν. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τον ίδιο τον Κόρμπυν επειδή μίλησε ανοιχτά για το σκάνδαλο κακοποίησης και βιασμών λευκών κοριτσιών στην εκλογική της περιφέρεια. Η απόφαση του Κόρμπυν είχε προκαλέσει την κατακραυγή πολλών στελεχών και φίλων των Εργατικών που κατηγόρησαν τον Κόρμπυν για “σταλινικού τύπου” αποφάσεις.

https://www.telegraph.co.uk/news/2017/08/16/sarah-champion-quits-jeremy-corbyns-shadow-cabinet-warning-pakistani/

[5] Corbynistas: ειρωνική έκφραση που χαρακτηρίζει όσους συναποτελούν την ομάδα των φανατικών οπαδών του Κόρμπυν, αρχικά κατά τη διεκδίκηση της ηγεσίας των Εργατικών και κατόπιν, στις αποφάσεις που έπαιρνε για τη χάραξη της πολιτικής γραμμής του κόμματος. Οι περισσότεροι είναι “νέα” μέλη των Εργατικών, προέρχονται από διάφορες “ακτιβιστικές” γκρούπες και ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν ή εκφράζουν διάφορες “μειονότητες” (πραγματικές ή φανταστικές).

[6] the Chattering Classes: ιδιωματισμός με ειρωνική χροιά που χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει τις ομάδες των διανοούμενων, καλλιτεχνών και άλλων “δημόσιων προσώπων”, που φλυαρούν δημόσια αναμασώντας κοσμοπολίτικα και ελευθεριακά συνθήματα και στερεοτυπικές αντιλήψεις για την υπόλοιπη κοινωνία. Το μετέφρασα ως “αερολογούντες διανοούμενους” αν και πλησιέστερη στην ελληνική πραγματικότητα (αλλά μάλλον λιγότερο δόκιμη) θα ήταν η έκφραση “μπαρουφολόγους φιλελέμπουρες”. Πατέρας της έκφρασης θεωρείται ο Άγγλος δημοσιογράφος Auberon Waugh.