Delivery στο Mikel

Δεύτερη δουλειά το απόγευμα.

Με το παπάκι κουβαλάει καφέδες

σε εικοσάρηδες φοιτητές

που παίζουν βιντεοπαιχνίδια στον υπολογιστή.

Εμείς βγαίναμε – μου λέει –

να πιούμε καφέ, να δούμε κόσμο.

Οι πιτσιρικάδες πίνουν καφέ το απόγευμα

για να αντέξουν το παιχνίδι μέχρι αργά τη νύχτα.

Μόνοι τους

ή δίπλα-δίπλα, αλλά μόνοι τους.

Μου δείχνει το κινητό του τηλέφωνο

από τα παλιά που δεν μπαίνουν στο διαδίκτυο.

Μόνο για να με βρίσκουν στη δουλειά- μου λέει-

Τι να κάνω; Περιμένουμε παιδί.

Ο Γιώργος, ο υδραυλικός,

νέος, αλλά σαν από την παλιά γενιά.

Όταν δεν δουλεύει σε εργολάβο,

-που να γίνουν οικοδομές μεσ’ στην κρίση;-

επισκευάζει τις βρύσες και τις αποχετεύσεις

στην παλιά συνοικία.

Εδώ και ένα μήνα μεταφέρει καφέδες

σε κακομαθημένα παιδιά

πού παραγγέλνουν με ένα τηλεφώνημα,

σαν να καλούν την μαμά τους.

Σε παιδιά που δεν ξέρουν να φτιάχνουν

ή ακόμα χειρότερα που κάνουν επίδειξη, ακόμα και στον εαυτό τους,

για το εκλεπτυσμένο τους γούστο στην γεύση του καφέ.

Σε παιδιά που έγιναν οι άρχοντες της ψηφιακής μιζέριας

και του επώνυμου καφέ.

Ο Γιώργος φεύγει και τον σταυρώνω

να μην πάθει τίποτα στον δρόμο.

Μα πιο πολύ λυπάμαι τα παιδιά

Κι ακόμα πιο πολύ με θλίβει η καθηγήτρια πανεπιστημίου

πού σε μία κοινωνική συνάθροιση έκανε επίδειξη

απαριθμώντας τα εστιατόρια που κάνουν delivery.

Στο πανεπιστήμιο – φαντάζομαι –

θα διδάσκει σχετικά με την απόκτηση δεξιοτήτων.

Κανέλλος Κουτσομύλης

delivery.jpg

Η φωτογραφία κορυφής είναι από την ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου: «Delivery» (2004).