Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας

– Γιατί άργησες;

– Έψαχνα τα κλειδιά μου, τελικά ήταν στο παλτό που φορούσα χθες.

– Να μην αλλάζεις πολλά παλτά, για να μη χάνεις τα κλειδιά σου και καθυστερείς.

Το πιο πάνω λεκτικό bras de fair, θα μπορούσε να είναι φανταστικό, αλλά δεν είναι: εκτυλίχθηκε στον ανελκυστήρα ευυπόληπτης εταιρείας παροχής υπηρεσιών, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα – μεταξύ ισογείου και δευτέρου ορόφου – στη διάρκεια των οποίων αναμετρήθηκε η μεγαλοαστή εργοδότης, τρίτης γενεάς κραταιάς οικογενείας, με την μικροαστή εργαζόμενη, τέταρτης – και βάλε – γενιάς.

Σύμφωνα με τις αντιλήψεις της πρώτης, αποτελεί έγκλημα καθοσιώσεως να προσέρχεται κανείς στην εργασία του ενδεδυμένος σε αναντιστοιχία με την «τάξη» του. Εκλαμβάνεται ως έμμεση απειλή, ως έμμεση δηλαδή αμφισβήτηση των καθιερωμένων ρόλων. Σαφώς επιβαρυντική περίσταση αποτελεί η περίπτωση κατά την οποία η δεύτερη, η μικροαστή – η εκάστοτε μικροαστή – εκτός από παλτά, έχει και μυαλό.

Κατά τον Βασίλη Ραφαηλίδη, η τεράστια γοητεία του καπιταλισμού (η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας, κατά τον Μπουνιουέλ), συνίσταται στο ότι δίνει σε όλους την ελπίδα πως θα μπορούσαν κάποτε να περάσουν απ’ τη θέση του εκμεταλλευόμενου, στη θέση του εκμεταλλευτή.

Παρά την αυστηρότητα του κληρονομικού δικαίου, οι πλούσιοι εναλλάσσουν τη θέση τους με τους λιγότερο πλούσιους κάθε εκατό χρόνια, όπως λένε οι οικονομολόγοι. Εκατό χρόνια, δηλαδή τρεις γενιές περίπου. Η μεγαλοαστή εργοδότης είναι ήδη στην τρίτη. Και το ξέρει.

Ovis Orientalis

IMG_2146.JPG.950x0_q85_crop-scale.jpg

Φωτογραφίες: Από την παράσταση «Οι Δούλες» του Ζαν Ζενέ στο θέατρο του Νέου Κόσμου.

Αντιγράφουμε από την εισαγωγική παρουσίαση της παράστασης: Ο Τσέζαρις Γκραουζίνις σκηνοθετεί τις Δούλες του Ζενέ, επιλέγοντας για τους ρόλους τρεις άνδρες ηθοποιούς. Τρεις άνδρες παίζουν τρεις γυναίκες θανάσιμα δεμένες μεταξύ τους. Ο ναρκισσισμός, η ζήλεια και η απεγνωσμένη αναζήτηση του έρωτα τις συνδέουν ακατάλυτα.
Καταγραφή2.JPG