Μέσα στην έκσταση του έρωτά της

Κι όμως συμβαίνει κύριε Χριστιανόπουλε

Καθώς περπατούσα στην πόλη

μου έστειλε το μήνυμα

«δεν μπορώ άλλο μακριά σου»

κι ο κόσμος έγινε με μιας εκστατικός

οι δρόμοι, τα κτήρια, οι δενδροστοιχίες

και τα σπουργίτια πάνω τους,

όλα μαζί μετέωρα,

όλα απόντα και παρόντα μαζί.

Οι άνθρωποι στον δρόμο·

έγιναν διάφανοι

κι έβλεπα τους φόβους, τον θυμό τους,

την απογοήτευσή τους, όπως περνούσαν

με σφιγμένα πρόσωπα,

άλλοι με ώμους γυρτούς

κι άλλοι άκαμπτοι

και μόνο που και που έβλεπα κάποιον

να περπατά ανάλαφρα

κι ένα μόνο κορίτσι με μειδίαμα ελαφρύ,

φαίνονταν ερωτευμένο,

με κάποιον

ή με την ζωή.

Μια λύπη με κατέβαλε αιφνιδίως για όλα τα ανθρώπινα.

Αυτό σκέφτηκα είναι

– μέσα στην έκσταση του έρωτά της –

«ενός λεπτού σιγή για τους απεγνωσμένους».

rp.jpg