Για το δράμα που εξελίχτηκε στην Ομόνοια 21/9/2008

Ο Ζαχαρίας Κωστόπουλος είναι ο πρωταγωνιστής του δράματος. Έχοντας διαλέξει μια ζωή που τα έχει κάνει όλα, όπως ο ίδιος δηλώνει σε ομιλία του, ομοφυλόφιλος, παρενδυτικός, εκδιδόμενος, χρήστης ουσιών, οροθετικός ζούσε σε έναν υπόγειο κόσμο που προσπαθούσε να βγει στο προσκήνιο μιλώντας, γράφοντας και παίζοντας σε παραστάσεις με έναν λόγο περί δικαιωμάτων και με ειρωνεία για το κοινό αίσθημα, αλλά ζούσε στα πιο σκοτεινά ερέβη. Το μαχαίρι που κρατούσε για να ληστέψει και ο πανικός υπό την επήρεια ουσιών μέσα στο κοσμηματοπωλείο είναι η κορύφωση μιας αδιέξοδης ζωής.
Οι βασιλιάδες του ιλουστρασιόν αντεργκράουντ όπως ο Βαλιανάτος είναι οι θεοί που υποσχέθηκαν στον κόσμο αυτόν μια άλλη ζωή: μεταξύ της μικροαστικής αποδοχής ενός γάμου ομοφύλων και ταυτόχρονα ελευθερία επιλογών σε ακραίες εμπειρίες.
Ο κοσμηματοπώλης που κλωτσάει τον Ζαχαρία γίνεται από θύμα θύτης και θέλει να τιμωρήσει αυτός ο ίδιος. Ο ιδιοκτήτης άλλου καταστήματος από δίπλα που επίσης κλωτσάει παίρνει τον νόμο στα χέρια του. Το υπέρτατο φαίνεται να είναι η τιμωρία του πρεζάκια και όχι η σύλληψή του.
Το πλήθος που παρακολουθεί είναι ο χορός της σύγχρονης τραγωδίας, που αντιδρά σπασμωδικά. Ανάμεσά του υπάρχει και ο νηφάλιος που σταματάει τους επιτιθέμενους όταν ο ληστής πέφτει στο έδαφος. Φαίνεται να είναι η φωτεινή εξαίρεση μέσα στο απόλυτο χάος.
Από τα χτυπήματα στο κεφάλι ή /και από τις ουσίες ο Ζαχαρίας κατάληξε. Τι όμως έμεινε ως εντύπωση. Ποια είναι η λύση του δράματος;
Το σύνθημα έξω από το κοσμηματοπωλείο: «Η κανονικότητά σας βρωμάει αίμα – είμαστε όλα Ζακ» δείχνει την απόλυτη έλλειψη συνειδητοποίησης από την μια πλευρά. Θέλει να φτιάξει έναν ένα ήρωα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.
Η επικρότηση της αυτοδικίας από την άλλη δείχνει το τεράστιο μίσος που υπάρχει σε λαϊκά στρώματα. Στις συνθήκες βαρβαρότητας που ζούμε επικροτείται η ατομική επίθεση.
Το κοινό που παρακολουθεί δεν ζει το γεγονός ως τραγωδία. Δικάζει και αναλύει το δράμα από ιδεολογική σκοπιά. Η Δίκη όμως έχει ήδη εμφανιστεί σκορπώντας βία και θάνατο.
Αυτή η τραγωδία δεν οδηγεί στην λύση του δράματος και την συνειδητοποίηση. Όσο το πάθος δεν γίνεται μάθος δεν πρόκειται να βγούμε από αυτά τα ερέβη.

Το κείμενο γράφτηκε στο fb την 25/9 καθώς ξέσπασε μια βίαιη αντιπαράθεση για τις ευθύνες. 

Προτείνεται επίσης ένα άρθρο του Θανάση Τσιούμπα για το θέμα: 

http://ardin-rixi.gr/archives/209402

Η φωτογραφία κορυφής είναι από την επόμενη μέρα μπροστά στο κλειστό κοσμηματοπωλείο.