Οι μέρες μου είναι πιο όμορφες από τις νύχτες σας

Μια αντιστροφή του βιβλίου της Raphaële Billetdoux  

 

Έχουμε κοιμηθεί αργά.

Ξυπνάω νωρίς το πρωί, κάπως μετέωρος και κάθομαι να δουλέψω.

Μετά από τρεις ώρες ξυπνάει. Αγκαλιές και τρυφερά φιλιά στον λαιμό.

Θέλω να είμαι μαζί της αλλά πρέπει να παραδώσω μια εργασία. Μένω απέναντί της.

Ανάβει τσιγάρο και με ρωτάει τι αισθάνομαι. Δεν λέω τίποτα.

Κάθομαι απέναντί της ή κάθομαι στο γραφείο.

Είμαι μαζί της και είμαι μακρυά. Ούτε ολόκληρος με αυτήν ούτε ολόκληρος στο γράψιμο.

Δεν λέω «καλύτερα να φύγεις τώρα». Μένουμε και βουλιάζουμε στην αδράνεια. Ούτε μαζί ούτε μόνοι.

 

Το βράδυ στο σπίτι της αργά.

Οι βιορυθμοί μου πέφτουν. Οι δικοί της ανεβαίνουν.

Λέω χρειάζεται μια τάξη και ένας ρυθμός και ακούγομαι συντηρητικός και παρεμβατικός.

Λέει ότι χρειάζεται μια τάξη και την άλλη εβδομάδα κάτι θα κάνει.

Λέω οι μέρες μου είναι πιο όμορφες από τις νύχτες σας.

 

Παίρνω το κατσαβίδι και διορθώνω.

Με κοιτάει με δυσπιστία και κρυφή ικανοποίηση ταυτόχρονα.

Τελειώνω την συναρμολόγηση.

Δεν μου λέει ευχαριστώ. Δεν με κάλεσε. Σχεδόν το επέβαλα.

Έχω πάρει φόρα. Αρσενικό σε νέα επικράτεια. Θέλω να τα φτιάξω όλα και γίνομαι φορτικός. Μου το λέει και νιώθω ότι έχω υπερβεί τα όρια.

Σκέφτομαι ότι δεν έχω «δικαίωμα». Έχω υπερβεί τους κανόνες.

Εντάξει λέω, όταν θελήσεις μου λες.

 

Χτυπάει το τηλέφωνο και το κλείνω. Το νοίκι που δεν έδωσα. Η πρόταση που απορρίφτηκε.

Δεν λέω τίποτα και σφίγγω τα χείλη.

Ψάχνει να βρει τι σκέφτομαι. Γιατί δεν είμαι εκεί.

Λέει ότι χρειάζεται εσωτερική διερεύνηση. Λέω ότι δεν φτάνει και θέλει και πολιτική δράση.

 

Παίρνω το ξίφος και πάω στην μάχη. Μετά κάθομαι στο κενό μόνος χωρίς λέξεις. Μόνο κάθομαι, όπως οι μοναχοί. Αλλά μου λείπει.

Πίνει καφέ, ταξιδεύει σε μέρη, πότε ηλιόλουστα πότε σκοτεινά και σκέφτεται. Γράφει λέξεις.

 

Με ρωτάει τι αισθάνομαι.

Δεν θέλω να μιλήσω.  Αρνούμαι να το κάνω λογικό.

Ίσως αν περπατούσαμε και της κρατούσα το χέρι να έλεγα. Όχι όμως έτσι. Με ένα ποτό σε δημόσιο χώρο.

Σκέφτομαι. Η αγάπη δεν θέλει λόγια. Μετριέται με τον χρόνο. Το μοίρασμα χωρίς «δικαιώματα» αλλά με κατανόηση.

Δεν λέω τίποτα και ο χώρος γίνεται σκληρός.

 

Θέλουμε ελευθερία και δέσμευση ταυτόχρονα. Τον χώρο, τον χρόνο και ένα κουμπί για να είναι ο άλλος διαθέσιμος.

Στο τέλος χανόμαστε στην μητρόπολη.

Βίοι παράλληλοι. Χωρίς μοίρασμα. Με συναντήσεις που αφήνουν ένα κενό.

 

Κανέλλος Κουτσομύλης

21/10/2012

Εικόνα κορυφής: Ποιητής και Μούσα/ Ορφέας και Ευρυδίκη. Τμήμα του πίνακα Εγγονόπουλος , 1958

  oi_nuxtes_mou_einai_pio_omorfes_apo_tis_meres_sas_Billetdoux.jpg