Η προπαραλήγουσα ποτέ δεν περισπάται

Μ’ αρέσει να γράφω τις ξένες λέξεις όπως ακούγονται.

Γράφω

… τραίνο

… ντοκυμανταίρ

… Σαίξπηρ

Το ε να είναι μακρόν

όπως ακούγεται στο αυτί.

Μου λένε ότι μόνο το τελευταίο είναι σωστό

αλλά και αυτό θα το αλλάξουν.

Το Σέξπιρ θα ίνε αποδεκτό.

Γράφω επίσης πάντα το ν στην αιτιατική

… τον (που είναι σωστό σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη)

… αλλά και την

όπως παλιά.

Πάντα όμως βρίσκεται κάποιος να με διορθώσει.

Πως γίνεται,

σ’ αυτόν τον κόσμο που όλα έχουν γίνει σχετικά

να βρίσκονται κάποιοι να φτιάχνουνε νέους κανόνες;

Κανέλλος Κουτσομύλης

Φωτογραφία κορυφής: Γιώργος Μουφλουζέλης