Βουκολικά τοπία

Υπάρχουν κάποια λιβάδια που θέλγουν τους πάντες με την ομορφιά τους· σχετικά επίπεδα, με ώριμες βελανιδιές ή μεγάλα πουρνάρια γύρω τους, κοντά σε ποτάμι ή σε μιά θέση με πανοραμική θέα. Θυμίζουν τους πίνακες τις αναγέννησης με τα βουκολικά τοπία. Νομίζεις ότι πίσω από τα δένδρα χορεύει ο Πάνας με τις νύμφες. Ο πράσινος δρυοκολάπτης ακούγεται να φωνάζει κοροϊδευτικά και φεύγει στο δάσος όταν πλησιάζεις.

Σ’ αυτά αρέσκονται να πηγαίνουν οι τσοπάνηδες για να σταλίσουν τα πρόβατα το μεσημέρι, παρέες παιδιών για να παίξουν κυνηγητό, ερωτευμένα ζευγάρια την πανσέληνο, οικογένειες για φαγητό στην εξοχή, θορυβώδεις παρέες φίλων για να ψήσουν αρνί και να χορέψουν την πρωτομαγιά, μοναχικοί ποιητές και ζωγράφοι.

Αυτά ακριβώς τα λιβάδια έχουν βάλει στο στόχαστρο δήμαρχοι, δασολόγοι και αρχιτέκτονες. Ο δήμαρχος βρίσκει τα χρήματα από κάποιο πρόγραμμα. Οι δασολόγοι εφαρμόζουν πανομοιότυπα σχέδια «δασικής αναψυχής», ενώ οι αρχιτέκτονες κάνουν σχέδια «ανάπλασης και ανάδειξης». Ο τόπος γεμίζει με πάγκους, τραπέζια, θέσεις για ψησταριές, μερικές κούνιες και σκουπιδοτενεκέδες. Το περιβάλλον γίνεται εντελώς ανθρωπογενές και χάνει την μαγεία του. Χωρίς την παρουσία ανθρώπων αποπνέει μια αίσθηση ερημιάς. Ο δρυοκολάπτης ακούγεται ακόμη να φωνάζει, αλλά έχεις την αίσθηση ότι δεν ανήκει σ’ αυτό το ξέφωτο.

………………

Κι όμως όταν άρχισε να μου μιλάει στο τηλέφωνο αυτή η αρχιτεκτόνισσα για το λιβάδι στον Κάτω Όλυμπο την φαντάστηκα σαν δρυάδα με αραχνοΰφαντο πέπλο, να τρέχει ανάμεσα στα δένδρα. Κρίμα…

Δημήτρης Γ. Μπούσμπουρας

Δημοσιεύτηκε το 1999, στο περιοδικό Οικοτοπία  

Πίνακας: Άρτεμις και Νύμφες ξαφνιασμένες από τους Σατύρους, Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς (1639)